Skurcze mięśni

Definicja napięcia mięśniowego

Napięcie to uraz mięśnia lub jego składnika ścięgna, często spowodowany nadmiernym lub nagłym napięciem. Może wpływać na niewielką część włókien lub większą część, aż do całkowitego zerwania. Lokalizacji i nasilenia bólu nie można określić na podstawie samej intensywności bólu.

Diagnoza opiera się na epizodzie, objawach i badaniu klinicznym. W niektórych przypadkach pomocne mogą być badania USG lub MRI, np. jeśli podejrzewa się poważny uraz lub wynik może zmienić leczenie.

Niektóre znaki staną się bardziej widoczne w ciągu najbliższych godzin, ale… Nie musisz czekać 24 godziny Przed uzyskaniem pomocy, jeśli masz silny ból, zniekształcenia, znaczne osłabienie, niezdolność do używania kończyny lub podejrzenie złamania. Prognoza zależy od struktury i rozwoju funkcjonalnego, a nie od jednego testu.

Rodzaje urazów mięśni

Urazy pośrednie

Urazy pośrednie mogą wystąpić podczas przyspieszania, zwalniania, skakania lub szybkich wstrząsów bez wpływu zewnętrznego. Mogą one zaburzać włókna mięśniowe, połączenie między mięśniami i ścięgnami lub części ścięgien. Mimośrodowe skurcze są powszechnym mechanizmem w niektórych dyscyplinach sportowych, ale nie opisują wszystkich urazów i nie określają tylko ich lokalizacji i rokowania.

Bezpośrednie obrażenia ciała

Sinusz jest spowodowany przez siłę zewnętrzną, która ściska mięsień i może powodować ból, obrzęk i rozproszone lub ograniczone siniaki. Rana to rana, która niszczy tkankę. Bezpośrednie urazy niekoniecznie znajdują się na skrzyżowaniu mięśni i stawów, podczas gdy urazy pośrednie nie są zgodne z ogólną zasadą na „końcu” skrzyżowania.

Ocena

Wywiad i badanie kliniczne oceniają mechanizm, utratę funkcji, siłę, ból i obecność wady. USG lub MRI mogą być przydatne, jeśli istnieje podejrzenie poważnego urazu, avulsii lub alternatywnej diagnozy lub jeśli wynik zmienia plan. Systemy klasyfikacji są różne i żaden z nich nie powinien być przedstawiany jako uniwersalny.

Podsumowując: ocena Monachium

Klasyfikacja monachijska jest jednym z proponowanych systemów dla urazów sportowych, ale opiera się głównie na konsensusie ekspertów i nie zastępuje indywidualnej diagnozy.

• Typ 1A: zaburzenia zmęczenia; typ 1B: opóźniony ból mięśni.
• Typ 2A: Choroba nerwowo-mięśniowa związana z chorobą kręgosłupa lub korzenia nerwowego; niekoniecznie oznacza to chorobę rdzenia kręgowego. Typ 2B: Zaburzenie nerwowo-mięśniowe związane z mięśniami, które jest opisane jako miejscowy wzrost napięcia; nie jest określone przez redukcję w stosunku do agonisty, po której następuje potencjacja tego samego agonisty.
• Typy 3A i 3B: Małe i umiarkowane częściowe łzy.
• Typ 4: W oryginalnym systemie jest to „typ 4”, bez litery A i bez progu procentowego wystarczającego do klasyfikacji każdego przypadku.

Ból promieniujący, drętwienie, mrowienie lub osłabienie mogą być związane z kręgosłupem, nerwami lub inną diagnozą i wymagają odpowiedniego badania. Klasy niestrukturalne nie są automatycznie etapami przeznaczonymi do ewolucji w złamania.

Objawy i oznaki napięcia mięśniowego

Objawy mogą obejmować: miejscowy ból, wrażliwość na dotyk, obrzęk, siniaki i zmniejszenie siły lub ruchu. Wybuchowość i nagła utrata funkcji może być związana z poważniejszym urazem, ale żaden objaw nie mówi o zakresie uszkodzenia.

Sinusz może pojawić się nawet po kilku godzinach lub dniach. Opóźniony ból mięśni po nietypowej aktywności niekoniecznie musi być napięciem; z drugiej strony, przekrwienie jest spowodowane bezpośrednim wpływem wstrząsu. Warunki te wymagają różnych ocen.

Przerwij aktywność i natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli nie możesz unieść ciężaru lub normalnie używać kończyny, jeśli ból i obrzęk są znaczne lub jeśli podejrzewa się złamanie. Nie próbuj intensywnie rozciągać, aby rozwiązać ostry ból po urazie.

Zimna lub blada kończyna, utrata czucia, znaczne zniekształcenie lub bardzo silny ból, który szybko się nasila, wymaga pilnej pomocy. Jeśli objawy są poważne lub nie możesz bezpiecznie dostać się na leczenie, zadzwoń pod numer alarmowy 112.

Pierwsza pomoc i leczenie rozciągnięć mięśni

Przerwij aktywność natychmiast po urazie i chroń obszar przed stresem, który może pogorszyć ból. Poważne obrażenia lub utrata funkcji powinny zostać ocenione przed rozpoczęciem programu treningowego.

• Ochrona i ruch: Tymczasowe zmniejszenie bolesnych obciążeń. Gdy tylko ból na to pozwoli, należy przystąpić do wygodnych ruchów i stopniowego obciążenia; długotrwały pełny odpoczynek zwykle nie pomaga.
• Zimno: Może łagodzić ból. Używaj zimnego opakowania owiniętego w szmatkę przez krótkie okresy czasu, nie dłuższe niż 15-20 minut i obserwuj skórę. Nie nakładaj bezpośrednio lub na obszar z obniżonym uczuciem lub zaburzonym krążeniem krwi bez porady lekarza.
• Kompresja i wysokie układanie: Opatrunek nie powinien powodować mrowienie, bladość, zimno lub zwiększony ból; należy go rozluźnić lub usunąć, gdy pojawią się te objawy.
• Produkty lecznicze: Lekarz lub farmaceuta może zalecić odpowiednie leki przeciwbólowe. Wybór leków przeciwzapalnych zależy od korzyści, ryzyka i okoliczności osobistych. Nie ma ogólnej zasady, która dotyczyłaby wszystkich urazów; nie należy samodzielnie przerywać przyjmowania przepisanych leków.
• Powrót do aktywności: Jasne informacje, realistyczne cele i postępy w ćwiczeniach wspierają powrót do aktywności. Terapia manualna nie jest konieczna dla optymalizacji gojenia.

Propozycja „Peace and Love” podsumowuje niektóre zasady leczenia, ale jest redakcyjna i nie pokazuje, że jeden protokół jest lepszy dla wszystkich urazów, ani nie uzasadnia ogólnego zakazu stosowania leków przeciwzapalnych lub leczenia zimnem przez określoną liczbę dni.

Zmniejsz ryzyko ponownego rozciągnięcia mięśni

Wcześniejsze urazy mięśni zwiększają prawdopodobieństwo nawrotu, ale nie powodują konieczności regularnej terapii manualnej. Zapobieganie opiera się przede wszystkim na przywracaniu umiejętności niezbędnych w życiu codziennym, pracy lub sporcie.

Rehabilitacja może obejmować progresywną siłę, kontrolę ruchu, niezbędną mobilność, stopniowe bieganie i sprintowanie oraz konkretne zadania sportowe. Obciążenie mimośrodowe jest przydatne w niektórych programach, szczególnie dla ścięgien udowych, ale powinno być realizowane w oparciu o lokalizację, fazę i tolerancję i nie jest uniwersalną regułą dla każdego mięśnia.

Powrót do aktywności

Decyzja ta uwzględnia ból, siłę, ruch, zdolność osoby do wykonywania obciążeń funkcjonalnych i sportowych oraz pewność siebie osoby. Sam harmonogram i zanik bólu w spoczynku nie dowodzą gotowości tkanki. Techniki manualne mogą być opcjonalnym wsparciem objawowym, ale nie udowodniono, że przyspieszają one powrót do zdrowia lub same w sobie zapobiegają ponownemu urazowi.

Rehabilitacja po obciążeniu mięśni

Postęp zależy od lokalizacji, nasilenia, bólu, siły i aktywności. Nie jest automatycznie zgodny z codziennym kalendarzem. Jeśli istnieje podejrzenie całkowitego zerwania lub avulsii, w którym ścięgno oderwało się od punktu mocowania, wymagane jest badanie lekarskie przed obciążeniem lub rozciągnięciem obszaru.

Oryginalna ochrona

W najbardziej bolesnej fazie należy ograniczyć ruchy, które mogą pogłębić objawy. Unikaj głębokiego masażu i wymuszonego rozciągania niedawno uszkodzonej tkanki. Jeśli to konieczne, zapewnij komfortowe ruchy stawu bez nacisku na uraz.

Przywracanie ruchu i siły

W zależności od reakcji, kinezyterapeuta może wprowadzić skurcze i postępujące ćwiczenia oporowe. Praca może obejmować fazy izometryczne, koncentryczne i mimośrodowe z dostosowanymi obciążeniami i amplitudami. Nie ma potrzeby pomijania kroku, ponieważ minęły trzy lub siedem dni.

Aktywności funkcjonalne i sporty

W miarę jak siła i kontrola pozwalają na to, wprowadzane są coraz bardziej wymagające codzienne i sportowe zadania. Bieganie, przyspieszanie, skakanie i zmiany kierunku wymagają określonych progresji bez ciągłego pogorszenia się po treningu.

Pełne odzyskanie

Rekonwalescencja zależy od zdolności wykonywania wymaganych gestów z wystarczającą siłą, mobilnością i wytrzymałością oraz, jeśli to konieczne, oceny klinicznej. Stopniowo przechodzimy od treningu do zawodów, kontynuując prace przygotowawcze. Żaden program nie eliminuje całkowicie ryzyka nawrotu.

Możliwe długoterminowe skutki

Większość urazów mięśni goi się z czasem i odpowiednią rehabilitacją, ale wcześniejszy uraz może zwiększyć ryzyko nawrotu, a niektórzy ludzie odczuwają ból, osłabienie lub utratę pewności siebie podczas podnoszenia ciężkich przedmiotów.

Większe łzy mogą się goić z pewną ilością tkanki włóknistej, ale obecność blizny niekoniecznie oznacza stały ból lub utratę funkcji. Przebieg, struktura i objawy nie zawsze są takie same.

Denerwacja i kompensacyjna ekspansja jednostek motorycznych nie są nieuniknionymi konsekwencjami powtarzających się wysiłków. Jeśli występuje osłabienie, skurcze, utrata czucia, dotkliwa wada lub niezdolność do kontynuowania planowanej aktywności, należy przeprowadzić ponowną ocenę w celu rozważenia pęknięcia lub avulsii, problemów ze ścięgnami, nerwami lub plecami, niewystarczającego obciążenia ciężarowego i innych przyczyn.

Urazy mięśni w różnych dyscyplinach sportowych

Urazy mięśni są powszechne w sporcie, który wymaga od sportowców sprintowania, kopania, skakania, zatrzymywania się i zmiany kierunku. W piłce nożnej najczęściej uszkodzone są ścięgna udowe, przysadki, czworogłowe i łydki; tenis, padel, koszykówka, bieganie i rugby mają różne profile, w zależności od gestów, poziomu i metody gromadzenia danych.

Wartości procentowe, takie jak 55%, 84% lub inne wartości odnoszące się do „wszystkich kontuzji”, nie mogą być przenoszone między dyscyplinami sportowymi bez określenia populacji, płci, poziomu rozgrywek, ekspozycji, okresu czasu i definicji urazu. Nawet dane dotyczące zawodowych piłkarzy nie opisują automatycznie amatorskich sportowców ani innych dyscyplin sportowych.

Zaburzenia przewidywane przez niektóre systemy klasyfikacji bez zmian makroskopowych mogą nie przekładać się na uszkodzenie strukturalne, jeśli nie zostaną natychmiast zauważone. Nowy ból ograniczający wydajność wymaga oceny obciążenia i aktywności; nagły ból towarzyszący pęknięciom, plamom, rozległym siniakom lub znacznej utracie siły wymaga oceny medycznej.

Zimno i ciepło po rozciąganiu

Zimno i ciepło są możliwymi środkami zapewniającymi komfort, a nie leczeniem gwarantującym szybsze gojenie. Nie ma potrzeby zastępowania lodu ciepłem po upływie 72 godzin.

Zimno: Okład zabezpieczony szmatką może tymczasowo zmniejszyć ból, szczególnie po niedawnym urazie. Ogranicz użycie do około 15-20 minut i monitoruj skórę. Przestań, jeśli wystąpi pieczenie, przebarwienia lub nieprawidłowy dyskomfort.

Ciepło: Umiarkowane ciepło może złagodzić sztywność, ale należy unikać w przypadku niedawnego urazu ze znacznym obrzękiem lub krwawieniem. Nie używaj wysokich temperatur, nie zasypiaj z kompresem i chroń skórę.

Jeśli masz zmniejszoną wrażliwość, zaburzenia krążenia krwi lub uszkodzenia skóry, skontaktuj się z nami przed użyciem kompresów. Zwiększony ból lub znaczny obrzęk wymaga oceny, nie intensywniejszego stosowania zimna lub ciepła.

Co pokazują badania dotyczące sportu i urazów mięśni?

Niektóre programy ćwiczeń mogą zmniejszyć niektóre urazy sportowe. W przypadku ścięgien udowych, mimośrodowe ćwiczenia, takie jak nordyckie ścięgna udowe, zmniejszyły ryzyko u wielu sportowców, zwłaszcza jeśli program jest wykonywany w sposób ciągły. Dane te sugerują zapobieganie w określonych kontekstach i nie wskazują na ogólną redukcję 40-65% dla każdego urazu uda lub pachwiny.

Podczas rehabilitacji należy zwiększać obciążenie w zależności od bólu, siły, ruchu i potrzeb aktywności. We wczesnych stadiach poważnego urazu unika się dużego podniecenia i szybkości; trening siłowy można wprowadzać stopniowo, w tym ćwiczenia w pozycji mimośrodnej lub rozciągniętej. Dowody nie wskazują na to, że jeden rodzaj skurczu przyspiesza gojenie każdej tkanki.

Powrót do uprawiania sportu jest decyzją kliniczną i funkcjonalną, która obejmuje możliwość biegania, przyspieszania, zmiany kierunku oraz wykonywania określonych zadań i reakcji w ciągu kolejnych godzin. Zapobieganie nawrotom i szybkość powrotu do zdrowia są różnymi wynikami.

Napięcia, wiek i regeneracja

Wiek, wcześniejsze urazy, siła, obciążenie, choroby i cechy mięśni lub ścięgien mogą wpływać na ryzyko i czas powrotu do zdrowia, ale starzenie się nie determinuje z góry uzgodnionego wyniku i nie sprawia, że tworzenie się objawowej tkanki bliznowej jest nieuniknione.

Odpowiednie odżywianie, regularny sen i ćwiczenia fizyczne zgodne ze zdrowiem promują dobre samopoczucie i kondycję. Badania nad snem i gojeniem się urazów mięśni są nadal ograniczone: dobry sen nie gwarantuje krótszych okresów. Podobnie pierwotne zapalenie jest częścią reakcji biologicznej i nie jest procesem, który powinien być „kontrolowany” przez styl życia.

Choroby nerek, choroby metaboliczne lub sercowo-naczyniowe, leki, niedożywienie i problemy ze snem mogą wymagać konsultacji z lekarzem lub dietetykiem.

Odżywianie podczas regeneracji mięśni

Zróżnicowane i odpowiednie odżywianie wspiera normalne funkcjonowanie organizmu podczas rekonwalescencji, a zmniejszenie aktywności może zmienić zapotrzebowanie na energię, ale nie jest powodem do stosowania bardzo restrykcyjnej diety.

Regularne włączanie źródeł białka do posiłków ma sens. Potrzebna ilość zależy od wieku, poziomu aktywności, rodzaju urazu, całkowitego spożycia i stanu zdrowia. Nie każdy musi jeść dwa gramy białka na kilogram masy ciała. Jeśli masz chorobę nerek lub inne potrzeby kliniczne, znaczny wzrost należy omówić z lekarzem lub dietetykiem.

Suplementy białkowe, kwasy tłuszczowe omega-3 lub inne produkty nie są konieczne do poprawy napięcia i nie ma gwarancji, że będą przydatne w okresach regeneracji. W razie potrzeby zostaną one ocenione, biorąc pod uwagę interakcje i jakość produktów.

Nie ma potrzeby jedzenia przed snem. Najważniejsze jest, aby zaspokajać codzienne zapotrzebowanie na składniki odżywcze poprzez zrównoważoną dietę. Dietetyk może pomóc w przypadku, gdy apetyt, ograniczenia lub wymagania sportowe sprawiają, że jest to trudne.