Perspektywy
Zespół jelita drażliwego (IBS)
Na tej stronie znajdziesz więcej informacji na temat zespołu jelita drażliwego, zwanego również PDS.
Zespół jelita drażliwego, PDS
Jest to zaburzenie interakcji między jelitami a mózgiem, charakteryzujące się częstymi bólami brzucha związanymi ze zmianami w ruchu jelit. Może występować biegunka, zaparcia lub naprzemienność obu tych objawów. Częstość występowania w populacji różni się w zależności od kryteriów diagnostycznych i badanej grupy.
Objawy są realne i mogą mieć znaczący wpływ nawet bez widocznego uszkodzenia jelit, a ocena lekarska pomoże zidentyfikować stan i wykluczyć inne problemy.
Przejdź do sekcji [Pokaż]
Objawy i progresja PDS
Ból brzucha lub skurcze, wzdęcia i zmiany w częstotliwości lub konsystencji wypróżnień są powszechne. Ból może zmieniać się po wypróżnieniu. Niektórzy ludzie czują się w pośpiechu lub mają wrażenie, że nie opróżnili się całkowicie.
Kandydoza i celiakia nie są objawami PDS; nietolerancje pokarmowe i inne schorzenia mogą również współistnieć lub powodować podobne objawy, ale wymagają odrębnej oceny.
Jak długo może to potrwać?
Choroba może trwać długo, z lepszymi okresami i nawrotami. Niekoniecznie jest postępująca i nie ma stopniowego niszczenia jelita. Ścieżka dostosowuje się do objawów i odpowiedzi na leczenie; nie udowodniono, że osteopatia zatrzymuje jej domniemaną progresję.
Nowe lub inne objawy nie powinny być automatycznie kojarzone z PDS. Krew w stolcu, przypadkowa utrata masy ciała, gorączka lub poważne nocne objawy wymagają konsultacji z lekarzem.
Jelita, stres i komunikacja z mózgiem
Jelita i mózg komunikują się w obu kierunkach za pośrednictwem różnych dróg nerwowych i innych sygnałów biologicznych, a PDS może zmieniać wrażliwość trzewną, ruchliwość i sposób przetwarzania sygnałów z jelit.
Stres i niepokój mogą towarzyszyć objawom lub je nasilać, a nawracające bóle mogą być powodem do niepokoju. Nie oznacza to jednak, że zaburzenie jest wyimaginowane ani że usunięcie stresu wystarczy, aby go rozwiązać.
Komponenty współczulny i przywspółczulny nie działają jak prosty włącznik/wyłącznik. Serotonina w jelitach nie powinna być utożsamiana z serotoniną, która działa bezpośrednio w mózgu. Relacje te są skomplikowane i nie pozwalają nam na diagnozowanie „nierównowagi” wyłącznie na podstawie objawów.
Nudności i inne powiązane dolegliwości
Nudności mogą być związane z PDS, ale nie wskazują one na to, że trzustka lub produkcja żółci kompensuje słabe jelita. Utrzymujące się wymioty, znaczny ból lub nowe objawy wymagają odrębnej oceny.
Nawet w dzieciństwie mogą występować częste bóle brzucha i zmiany w wypróżnieniach, diagnoza i wskazania do stosowania powinny być powierzone pediatrze na podstawie wzrostu, odżywiania i związanych z nimi objawów.
Zespół jelita drażliwego nie jest powodem krwi w stolcu, słabego wzrostu, częstych wymiotów czy wyglądu dziecka na chorego. Nie należy automatycznie stosować restrykcyjnych diet zalecanych dla dorosłych u dzieci: mogą one zagrozić odpowiedniości diety.
Jak diagnozuje się chorobę?
Lekarz ocenia charakter i czas trwania objawów, historię choroby, przyjmowane leki oraz wywiad rodzinny. Jeśli objawy są zgodne, diagnoza może zostać postawiona na podstawie kryteriów klinicznych i wybranych badań; nie wymaga to automatycznie kolonoskopii ani długiej serii badań obrazowych.
Badania krwi, kału i inne badania są wybierane wtedy, gdy są przydatne do rozróżnienia chorób takich jak celiakia, stanów zapalnych lub innych przyczyn.
Zmęczenie
Może być obecny, ale nie powinien być automatycznie wyjaśniany przez składniki odżywcze, które zostałyby wchłonięte w niewystarczającym stopniu. PDS zwykle nie powoduje złego wchłaniania. Sen, ból, odżywianie, niedokrwistość i inne warunki medyczne mogą przyczyniać się do zmęczenia i należy je uwzględnić, jeśli problem utrzymuje się.
Więcej informacji: NIDDK, w języku angielskim.
IBS i dobrostan psychiczny
Lęk i depresja mogą współistnieć z IBS. Zwalczanie tych aspektów może być częścią procesu, bez zastępowania oceny dolegliwości jelitowych. Nerw błędny jest jednym ze szlaków komunikacyjnych między narządami a mózgiem, a nie jedynym połączeniem.
Badania mikrobioty i chorób neurologicznych nie wskazują, że PDS powoduje chorobę Alzheimera lub Parkinsona, a możliwy związek badany w innych kontekstach nie jest właściwy do przełożenia na przewidywanie dotyczące jednej osoby.
Jakie wsparcie można zaproponować?
Interwencje psychologiczne mające na celu zarządzanie PDS, takie jak terapia poznawczo-behawioralna lub hipnoterapia oparta na jelitach, mogą być rozważane w razie potrzeby przez przeszkolonych specjalistów. Celem jest poprawa objawów i jakości życia, a nie przekonanie osoby, że ból jest tylko psychiczny.
Nie ma uniwersalnej przyczyny. Wrażliwość jelit, ruchliwość, komunikacja z mózgiem, odżywianie i wcześniejsze doświadczenia mogą mieć wpływ w różnym stopniu. U niektórych osób objawy zaczynają się po infekcji żołądkowo-jelitowej: nazywa się to PDS pozakażeniowym.
Nie oznacza to, że zawsze występuje aktywna infekcja. Choroby zapalne jelit, celiakia i inne choroby nie są jedynymi formami PDS i wymagają własnych badań i leczenia.
Odżywianie, wypróżnienia i ból
Posiadanie PDS nie oznacza, że masz nietolerancję glutenu, laktozy, cukru i skrobi, ani że niekoniecznie masz osłabiony układ odpornościowy. Rozumowany dziennik może pomóc w omówieniu możliwych skojarzeń z lekarzem, unikając coraz większych wykluczeń.
Co należy zauważyć w kale?
Zaparcia i biegunka mogą mieć różną konsystencję i częstotliwość, a utrzymujące się bardzo blade stolce, szczególnie ciemny mocz lub żółta skóra i oczy wymagają oceny lekarskiej: nie są one uważane za normalne „zaburzenia żołądkowo-jelitowe” PDS.
Układ pokarmowy posiada ścieżki nerwowe przekazujące sygnały bólowe. W PDS może występować zwiększona wrażliwość na wzdęcia lub inne bodźce jelitowe, dlatego też ból brzucha nie wskazuje na uszkodzenie kości i nie należy go wykluczać, ponieważ badania nie wykazały uszkodzenia strukturalnego.
Utrata masy ciała i oznaki wymagające ponownej oceny
Niepożądaną utratę wagi należy omówić z lekarzem. Nie jest właściwe przypisywanie tego stanu PDS niszczącemu błonę śluzową: zazwyczaj nie powoduje on tego rodzaju uszkodzeń lub złego wchłaniania.
Bardzo ograniczona dieta może zmniejszyć spożycie składników odżywczych, ale sytuację tę należy również ocenić bez wykluczania innych przyczyn utraty wagi.
Rola mikrobioty
Mikrobiota jelitowa jest przedmiotem badań w PDS, ale nie ma jednego profilu, który wyjaśniałby wszystkie przypadki. Ból szyi lub cechy czaszki nie pozwalają nam wywnioskować zmiany flory jelitowej ani pokazać, że terapia manualna może ją znormalizować za pośrednictwem nerwu błędnego.
Co może pomóc?
Trasa jest dostosowana do panującego stanu i preferencji osoby. Dość regularne posiłki, odpowiednie nawodnienie, tolerowana aktywność i uwaga na sen mogą być częścią leczenia. Spokojne jedzenie może być bardziej praktyczne niż liczenie każdego kęs lub śledzenie dokładnych interwałów minutowych.
Woda z cytryną i olejem nie jest sprawdzonym protokołem eliminującym PDS, w razie potrzeby można rozważyć techniki relaksacyjne bez wymuszania oddychania lub obietnic przywrócenia nerwu błędnego.
Rommel
Lekarz lub farmaceuta może wyjaśnić, jakie opcje są odpowiednie dla Twoich objawów, takich jak niektóre środki przeciw zaparciom, biegunce lub bólowi. Wybór, dawkowanie i czas trwania zależą od sytuacji i przeciwwskazań.
Leki stosowane w chorobach zapalnych jelit nie są zwykłymi lekami przeciwbiegunkowymi stosowanymi w leczeniu PDS; leki przeciwwymiotne nie są powszechnie stosowanym leczeniem zaparć. Nie należy ponownie stosować leczenia przepisanego na inną chorobę zgodnie z listą online.
Przydatne jest ustalenie, kiedy należy ocenić reakcję i skontaktować się z lekarzem. Leczenie objawów może być korzystne klinicznie, nawet jeśli stan nie ma pojedynczej, usuwalnej przyczyny.
Więcej informacji: NIDDK, leczenie PDS, w języku angielskim.
Ostatnie wyszukiwanie
Nowe badania zapewniają aktualizację zrozumienia w zakresie diagnozy i leczenia zespołu jelita drażliwego.
PDS jest złożoną chorobą przewodu pokarmowego, która nie ma wyraźnej przyczyny fizycznej i wymaga zindywidualizowanego podejścia do diagnozy i leczenia. Naukowcy podkreślają znaczenie zrozumienia różnych aspektów tego schorzenia, w tym potencjalnych czynników wyzwalających, takich jak odżywianie, stres i równowaga mikrobioty jelitowej. Strategie terapeutyczne obejmują zmiany stylu życia po konkretne leki, podkreślając potrzebę rozwiązań dostosowanych do każdego pacjenta.
Dieta o niskiej zawartości błonnika i FODMAP
Wybór błonnika może mieć wpływ na objawy. Błonnik rozpuszczalny może być lepiej tolerowany niż niektóre grubsze błonniki; ilość i zwiększenie dawki należy dostosowywać stopniowo w zależności od indywidualnej reakcji.
Jeśli wstępne wskazania są niewystarczające, można rozważyć badanie diety niskiej zawartości FODMAP z wykwalifikowanym klinicznym dietetykiem. Faza redukcji jest ograniczona czasowo, a następnie ponowne wprowadzenie w celu zidentyfikowania produktów spożywczych i dopuszczalnych ilości.
Celem jest utrzymanie jak najbardziej zróżnicowanej diety, a nie trwałe wyeliminowanie całych kategorii. Przed wykluczeniem glutenu należy omówić ewentualną potrzebę przeprowadzenia badań na celiakię: zmiana spożycia może zakłócić wyniki badań. Szczególną uwagę należy zwrócić na dzieci i osoby zagrożone ryzykiem żywieniowym.
Szczegóły: NIDDK, żywność i PDS, w języku angielskim.
