Zespół cieśni nadgarstka

Przyczyny i czynniki związane z ciała nadgarstka

Cieśnina nadgarstkowa jest przestrzenią w nadgarstku, przez którą przechodzi nerw środkowy i ścięgna zginacza. Zwiększone ciśnienie wewnątrz może uszkodzić nerw i powodować dyskomfort w dłoni. Nie zawsze można zidentyfikować jedną przyczynę.

Ciąża, cukrzyca, niedoczynność tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, niektóre cechy anatomiczne i wcześniejsze urazy nadgarstka mogą być związane z zespołem; może to obejmować zapalenie pochwy i inne zmiany miejscowe, choć nie zawsze występuje identyczna sekwencja zapaleń.

Powtarzające się, wymagające wysiłku prace mogą w pewnych okolicznościach zwiększać ryzyko. Wspólne korzystanie z komputerów nie jest udowodnioną przyczyną. Ocena uwzględnia narażenie i warunki osobiste, ale nie wszystkie dolegliwości są spowodowane przez zły uchwyt lub postawę.

Objawy zespołu cieśni nadgarstka

Ból, mrowienie lub drętwienie mogą występować głównie w kciuku, palcu wskazującym, środkowym i części palca obręczowego. Objawy są zazwyczaj nocne i mogą nasilać się podczas niektórych czynności. Na mały palec nie wpływa zwykle izolowane ucisk nerwu środkowego w okolicy nadgarstka.

Może wystąpić osłabienie chwytu i problemy z wykonywaniem drobnych gestów, a objawy mogą być przerywane lub ciągłe.

Utrzymujące się drętwienie, postępujące osłabienie lub skurcz mięśni u podstawy kciuka wymagają natychmiastowej pomocy medycznej. Nie czekaj na spontaniczną poprawę i wznowić ćwiczenia, dopóki funkcja nie zmniejszy się, ponieważ może być konieczne zmniejszenie ucisku nerwów.

Jak jest diagnozowany cieśni nadgarstka?

Lekarz bierze pod uwagę rozprzestrzenianie się objawów, nocny schemat, siłę, wrażliwość i aktywność oraz ocenia inne możliwe przyczyny, takie jak neuropatia obwodowa lub problemy z szyją.

Testy Tinela i Phalen mogą pomóc w badaniu, ale same w sobie nie potwierdzają ani nie wykluczają diagnozy; aby to sprawdzić, nie jest konieczne wielokrotne wywoływanie objawów w domu.

Badanie przewodnictwa nerwowego i elektromiografia mogą w niektórych sytuacjach pomóc w wyjaśnieniu diagnozy lub stopnia nasilenia choroby. Przydatne może być również badanie ultrasonograficzne. Wybór zależy od obrazu klinicznego i tego, jak wyniki tych badań mogą zmienić leczenie: te badania nie są obowiązkowe dla wszystkich pacjentów i nie zawsze są konieczne.

Opcje leczenia kanału nadgarstkowego

Leczenie zależy od stopnia nasilenia, czasu trwania i wpływu na funkcjonowanie. W przypadku łagodnych lub okresowych objawów można rozważyć zmianę aktywności i stosowanie ortezy nocnej, która utrzymuje nadgarstek w pozycji neutralnej. Odpowiedź będzie różna i nie można jej zagwarantować w ciągu kilku dni.

Dowody na korzyści płynące z ćwiczeń są ograniczone i nie powinny powodować pogorszenia. Ciągłe unieruchomienie i utrata masy ciała nie są obowiązkowymi pierwszymi krokami dla wszystkich pacjentów. Ewentualną kontrolę wagi ocenia się, gdy jest to odpowiednie dla ogólnego stanu zdrowia.

Leki przeciwbólowe mogą odgrywać indywidualną rolę objawową, ale NLPZ nie łagodzą ucisku nerwu środkowego. W niektórych przypadkach zastrzyki kortykosteroidów mogą zapewnić tymczasową ulgę; nie gwarantują one trwałych korzyści.

W przypadku znacznego uszkodzenia nerwów lub utrzymujących się objawów specjalista rozważy chirurgiczną dekompresję. Radikulopatia szyjna jest diagnozą różnicową lub równoległą: sztywność szyi nie wskazuje na przyczynę cieśni nadgarstka i nie uzasadnia opóźnienia leczenia nadgarstków.

Chirurgiczne leczenie zespołu cieśni nadgarstka

Lekarz może zaproponować chirurgiczną dekompresję, jeśli objawy są ciężkie lub utrzymujące się, leczenie zachowawcze jest niewystarczające lub występują oznaki uszkodzenia nerwów, takie jak osłabienie lub utrata czucia. Spontanicznego wyzdrowienia nie należy oczekiwać bez oceny, jeśli funkcja dłoni pogarsza się.

Podczas operacji chirurg dzieli się Bransoletka poprzeczna Zabieg może być przeprowadzony za pomocą techniki otwartej lub endoskopowej, często w znieczuleniu miejscowym.W przypadku niewielkich zmian w ścięgnie, operacja jest wykonywana w celu usunięcia ścięgna i jego połączenia z nerwem środkowym.

Czas i stopień powrotu do zdrowia zależą również od czasu trwania i stopnia ucisku przed operacją, a także od tego, czy pacjent jest w stanie wykonywać czynności codziennego życia.

Rehabilitacja po leczeniu kanału nadgarstkowego

Po operacji należy postępować zgodnie z instrukcjami grupy dotyczącymi ran, opatrunków, ruchów i obciążeń; nie należy rozpoczynać ogólnego programu chwytania lub wymuszonego rozciągania.

Delikatne ruchy palcami i inne ćwiczenia można wykazać w różnych momentach, indywidualnie postępując. Nie poluzuj palców, nie obciążaj nadgarstków i nie ściskaj piłki wielokrotnie bez kontroli.

Utrzymujący się wzrost mrowienia, drętwienie, ból lub osłabienie wymaga konsultacji z lekarzem. Nie próbuj ponownie po kilku godzinach. Po operacji konieczna jest ocena, jeśli zaczerwienienie, wydzielina lub gorączka wzrosną.

Codzienna pielęgnacja i przejście przez cieśninę nadgarstka

Może być pomocne zróżnicowanie aktywności i ograniczenie pozycji lub obciążeń, które mogą pogarszać objawy. Prawidłowo umieszczona szyna nocna może pomóc niektórym osobom. Podpórka nadgarstka powinna być wygodna i nie powinna wywierać bezpośredniego nacisku na cieśninę nadgarstkową.

Objawy związane z ciążą mogą ustąpić po porodzie, ale ciężkie lub postępujące objawy nadal wymagają oceny. Unikanie zimna nie jest sprawdzoną strategią zapobiegania zespołowi.

Decyzja o operacji zależy od stopnia nasilenia, czasu trwania, funkcji i odpowiedzi na inne metody leczenia. Nie należy jej unikać w oparciu o całkowity procent samoistnego powrotu do zdrowia. Jeśli wrażliwość, osłabienie lub atrofia utrzymują się, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub specjalistą ds. rąk.