Choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego to przewlekłe choroby zapalne jelit, często w skrócie IBD. Zapalenie nie jest tylko fazą gojenia się, która kończy się ruchami narządów: jest częścią choroby pośredniczonej przez układ immunologiczny, która wymaga leczenia i kontroli.

W chorobie Leśniowskiego-Crohna stan zapalny i zwłóknienie mogą zwężać jelita, tworząc przetoki lub ropnie, a w wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego ciężkie zaostrzenie może prowadzić do poważnego krwawienia i innych powikłań.

Silny ból, bardzo obrzęk brzucha, uporczywe wymioty, niezdolność do przepuszczania gazu, ciężkie krwawienie lub szybkie pogorszenie wymagają pilnej uwagi. W przypadku omdlenia, dezorientacji lub poważnego dyskomfortu zadzwoń na numer 112. Nie próbuj rozwiązać blokady za pomocą masażu lub ruchów.

Rodzinne predyspozycje zwiększają ryzyko wystąpienia IBD, ale posiadanie członka rodziny niekoniecznie oznacza, że u Ciebie się ono rozwinie. Czynniki genetyczne, odpowiedź immunologiczna, mikrobiom i środowisko oddziałują na siebie nawzajem; nie ma jednego powodu, który dotyczyłby wszystkich.

Praca może być trudna z powodu pilnego potrzeby skorzystania z toalety, zmęczenia lub wizyt u lekarza, ale nie dowodzi to, że stres związany z pracą spowodował zapalenie.

Pomocne może być dostosowanie przerw, dostępu do toalety i zmian w pracy do indywidualnych potrzeb. Wsparcie psychologiczne może pomóc w radzeniu sobie z objawami i leczeniem. Kontrola stanu zapalnego pozostaje celem medycznym niezależnie od poczucia relaksu.

Podczas operacji niedokrwistość lub znaczne zmęczenie mogą wymagać tymczasowego zmniejszenia intensywności ćwiczeń i konsultacji z zespołem leczniczym, ale należy zachować ostrożność podczas wykonywania ćwiczń.

Oddychanie nie jest siłą napędową perystaltyki: ruchy jelit są regulowane przez mięśnie i obwody nerwowe układu pokarmowego, wraz z innymi sygnałami. W przypadku przewlekłej obturacji jelita grubego, oddech może być jedynym sposobem na wyeliminowanie objawów.

Nie ma potrzeby głębokiego oddychania ani przyjmowania ekstremalnych postaw, aby umożliwić przepływ narządów. Jeśli ćwiczenie zwiększa ból lub dyskomfort, należy je zatrzymać. Nowy objaw nie powinien być automatycznie przypisywany do stanu.

Rola układu odpornościowego

IBD to choroby immunozależne, w których odpowiedź odpornościowa błony śluzowej jelit zmienia się i oddziałuje z czynnikami genetycznymi, środowiskowymi i mikrobiologicznymi. Opisywanie ich jako prostego ataku autoprzeciwciał na jelita nie odzwierciedla pełnej złożoności choroby.

Aktywność choroby może z czasem spadać lub rosnąć, a jej dalsze pogorszenie nie jest nieuniknione: leczenie ma na celu osiągnięcie i utrzymanie remisji, zapobieganie powikłaniom oraz zapewnienie dobrej jakości życia.

Nie ma uniwersalnego „testu równowagi immunologicznej”, który zastąpiłby proces gastroenterologiczny, ani terapii manualnej, która mogłaby skorygować tę reakcję.

Chirurgia i stomia

Operacja może być konieczna, jeśli powikłania lub choroba nie mogą zostać opanowane za pomocą innych metod leczenia. Stomia może być tymczasowa lub stała. Możliwość jej zamknięcia zależy od przeprowadzonej procedury i stanu jelita.

W przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego usunięcie okrężnicy i odbytnicy eliminuje stan zapalny tych narządów, ale istnieją konsekwencje i proces adaptacji. Dla niektórych osób możliwa jest rekonstrukcja z workiem jelitowym, tak zwanym woreczkiem. W chorobie Leśniowskiego-Crohna chore części lub powikłania są leczone operacyjnie, ale choroba może powrócić w innych miejscach. Rozmowa z chirurgiem i dentystą pomoże utorować drogę.

Badania wątroby i analiza oddechu

Zmiany w wartościach wątroby wymagają oceny przyczyny. Mogą to być leki, stłuszczenie lub choroby związane z IBD, takie jak pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych. Nie oznacza to tylko, że wątroba pracuje zbyt ciężko, aby zrekompensować jelitom.

Zgłoś stosowanie alkoholu, suplementów i leków. Wskazanie do spożycia alkoholu zależy od stanu wątroby, leczenia i objawów: w niektórych sytuacjach należy unikać alkoholu. Nie zmieniaj samodzielnie leku z powodu zmodyfikowanego testu.

Cele przetwarzania

Leczenie ma na celu kontrolę stanu zapalnego, osiągnięcie remisji, zmniejszenie objawów zapalnych oraz zapobieganie uszkodzeniom i powikłaniom. Ważne jest polepszenie objawów, ale może być również konieczne potwierdzenie aktywności choroby przy pomocy odpowiednich badań.

Alternatywne metody leczenia obejmują leki przeciwzapalne, immunomodulatory i terapie ukierunkowane, które są wybierane w zależności od rodzaju, lokalizacji i nasilenia choroby. W przypadku niektórych objawów można stosować kortykosteroidy; dawkowanie i przerywanie leczenia jest zgodne z planem medycznym. Dieta i operacja mają określone wskazania.

Leczenie podtrzymujące i kontrole są nadal ważne, nawet jeśli pacjent czuje się lepiej. Nie wykazano, aby manipulacje brzucha, klatki piersiowej lub szyi zastępowały te zabiegi.

Przydatne zajęcia w życiu codziennym

• Przestrzegaj planu leczenia i utrzymuj kontakty z zespołem w przypadku zaostrzenia.
• Należy monitorować zmiany w stolcu, krwi, gorączce, bólu i wadze bez samodzielnej zmiany leczenia.
• Dostosuj aktywność i odpoczynek do stadium choroby; poproś o pomoc, jeśli czujesz się stale zmęczony lub masz trudności z pracą.
• Porozmawiaj o szczepieniach, ryzyku zakażenia i lekach bez recepty, zwłaszcza jeśli przyjmujesz leki immunosupresyjne.
• Jeśli palisz, poproś o pomoc w rzuceniu palenia: palenie jest szczególnie niekorzystne dla choroby Leśniowskiego-Crohna.
• W razie potrzeby poproś o wsparcie żywieniowe lub psychologiczne, nie przypisując choroby mniej niż pozytywnemu nastawieniu.

Nie ma potrzeby wykonywania nadmiernych ćwiczeń z balonem lub wymuszonego oddychania, aby „oczyścić” wątrobę. Relaks może być uspokajający, ale nie mierzy ani nie eliminuje zapalenia jelit.

Odżywianie w IBD

Potrzeby zależą od aktywności choroby, lokalizacji, ewentualnego zwężenia, procedur i statusu żywieniowego. Podstawą jest zróżnicowana dieta; w niektórych fazach może być konieczne dostosowanie składu, zawartości błonnika lub ilości posiłków we współpracy z grupą leczącą.

Nie każdy musi zrezygnować z produktów mlecznych, glutenu lub mięsa. Nietolerancja może powodować objawy, nie będąc przyczyną stanu zapalnego. W przypadku celiakii konieczna jest dieta bezglutenowa, ale nie należy jej rozpoczynać przed wskazanymi badaniami.

Żywienie dojelitowe ma szczególne wskazania, zwłaszcza w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna u dzieci. Niedobór żelaza, witaminy B12, witaminą D lub innych składników odżywczych należy specjalnie ocenić i skorygować. Suplementy glutaminy lub produkty mikrobioty nie są powszechnym lekarstwem na błony śluzowe.

Utrata masy ciała lub niezdolność do prawidłowego odżywiania wymaga szybkiego kontaktu, a dziennik żywieniowy może pomóc w określeniu osobistych tolerancji i uniknięciu niepotrzebnych ograniczeń.

Co to jest choroba Leśniowskiego-Crohna?

Choroba Leśniowskiego-Crohna może wpływać na układ trawienny od jamy ustnej do odbytu. Często wpływa na końcową niedrożność jelita grubego i okrężnicy, ale lokalizacja i rozmiar są różne. Zastawka jelitowa jest połączeniem między jelitem cienkim a okrężnicą, a nie nazwą całego chorego obszaru.

Zapalenie może być nieregularnie rozmieszczone, z obszarami uszkodzenia na przemian ze zdrowymi obszarami i może przenikać przez warstwy ściany jelita; cechy te pomagają odróżnić go od wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i innych objawów klinicznych i endoskopowych.

Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna

Możliwe objawy to biegunka, ból brzucha, zmęczenie, gorączka i utrata masy ciała. Częstotliwość wypróżnień nie jest u każdego taka sama; mogą one zawierać krew, ale jej brak nie wyklucza choroby.

Przetoki, ropnie i problemy wokół odbytu mogą powodować ból, obrzęk lub wydzielinę. Należy również monitorować wzrost i rozwój dzieci. Ciężki ból, gorączka lub gwałtowne pogorszenie stanu należy zgłaszać natychmiast.

Choroby mogą występować poza jelitami, w tym problemy ze stawami, skórą i oczami. Ból pleców nie zawsze jest „zgłaszany” przez narządy: może być spowodowany układem mięśniowo-szkieletowym lub związany z zapaleniem stawów. Czerwone, bolesne oko lub pogorszenie wzroku wymagają pilnej oceny.

W jelitach istnieją ścieżki sensoryczne, lokalizacja napięcia mięśniowego nie pozwala zidentyfikować dotkniętego narządu ani zmierzyć jego przepływu krwi.

Przyczyny, przebieg i diagnoza choroby Leśniowskiego-Crohna

Choroba jest wynikiem złożonych interakcji między predyspozycjami genetycznymi, odpowiedzią immunologiczną, mikrobiom i środowisko. Rodzinne predyspozycje zwiększają ryzyko, niekoniecznie powodując chorobę. Może rozpocząć się w różnym wieku, nawet w dzieciństwie.

Przebieg choroby zazwyczaj zmienia się pomiędzy okresami remisji a zaostrzeniami o różnym nasileniu. Ryzyko operacji zależy od choroby i leczenia: historyczny wskaźnik nie przewiduje przyszłości każdego pacjenta. W dzieciństwie wzrost, żywienie i samopoczucie wymagają szczególnej uwagi.

Diagnoza obejmuje wywiad, badania, badania krwi i kału, endoskopię i biopsję oraz obrazowanie, jeśli jest to konieczne. Szukamy również infekcji i innych przyczyn objawów. Nie ma jednego testu manualnego lub laboratoryjnego, który byłby odpowiedni we wszystkich przypadkach.

Osteopatia i choroba Leśniowskiego-Crohna: co możesz powiedzieć?

Nie ma wiarygodnych dowodów klinicznych, że manipulacje narządami, pośladkiem, przeponą, nerwem błękitnym lub krzyżowym kontrolują stan zapalny choroby Leśniowskiego-Crohna, leczą przetoki lub patentują zwężony kanał. Badanie palpacyjne nie mierzy aktywności choroby ani ruchliwości jelit zgodnie z ocenami klinicznymi.

Wszystkie powiązane schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego należy oceniać jako takie, biorąc pod uwagę IBD, leczenie i stan zdrowia kości. Rehabilitacja i aktywność fizyczna mogą mieć cele w zakresie funkcjonowania i komfortu bez obietnicy uzdrowienia jelit.

Aktywny lub niewyjaśniony ból brzucha wymaga oceny lekarskiej; ruchy ręczne nie powinny tego opóźniać.

Objawy wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Biegunka z krwią lub śluzem, pilność, uczucie, że trzeba ponownie oddawać mocz, ból i zmęczenie mogą być częścią obrazu. Ból brzucha może być znaczny: nie należy go uważać za niezwykły tylko dlatego, że diagnoza to wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Zapalenie błony śluzowej i zmiany w równowadze wody i elektrolitów przyczyniają się do biegunki, a intensywność objawów nie opisuje samej choroby.

Mogą być również zajęte skóra, stawy i oczy. Utrzymujący się ból pleców ze sztywnością wymaga uwagi w celu wykluczenia możliwych przyczyn, w tym związanego z nim zapalenia stawów kręgosłupa. Nie ma stałego związku między bólem okrężnicy a jednostronnym bólem lędźwiowym.

Obfite krwawienie, gorączka, silny ból, obrzęk brzucha lub odwodnienie wymagają natychmiastowej pomocy, a ciężkie przypadki mogą wymagać hospitalizacji.

Przyczyny i diagnoza wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Na rozwój choroby wpływają predyspozycje genetyczne, układ odpornościowy i środowisko; stres i żywność mogą mieć wpływ na objawy, ale wrażliwość pokarmowa nie wskazuje na zwiększenie zapalenia błony śluzowej.

W zależności od rodzaju choroby lekarz będzie badać historię choroby, wykonać badania, przeprowadzić badania krwi i stolca, a także wykonać endoskopię i biopsję. Badania te pomogą również wykluczyć infekcje. Krew w kale powinna być oceniana i nie należy jej automatycznie uważać za przyczynę hemoroidów lub wcześniej znanej choroby.

Wrzodowe zapalenie jelita grubego i terapie uzupełniające

Leczenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego wymaga podejścia gastroenterologicznego, a leczenie szyi, klatki piersiowej lub przepony nie wykazało zmiany odpowiedzi immunologicznej, usuwania produktów odpadowych ani gojenia błon śluzowych.

Działania promujące dobre samopoczucie i aktywność fizyczną mogą być uzupełniane przez leczenie ukierunkowane na różne cele, ale nie należy przerywać przyjmowania leków i monitorowania, ponieważ terapia uzupełniająca może tymczasowo zmniejszyć dyskomfort.

Więcej informacji w języku angielskim: Choroba Leśniowskiego-Crohna En NIDDK: wrzodziejące zapalenie jelita grubego.